Machteloos met een goede intentie

Vandaag was onze laatste vakantiedag op Terschelling. We rijden terug naar Nijmegen.

Ik voel een mengeling van verdrietige machteloosheid en een rare vorm van energie. Niet omdat de vakantie voorbij is en ik het heerlijk zou hebben gevonden om nog langer van Terschelling te genieten. Wel om het feit dat we ons bewegen richting ons huis op 2 km afstand van de plek waar, as we speak, de noodopvang voor de Afghaanse vluchtelingen wordt opgezet.

Om het geheven dat honderden mensen bij wijze van spreken in onze achtertuin, of beter nog, voortuin, zullen landen en daar hun trauma ten diepste zullen gaan voelen. En vandaar uit hun ongewisse toekomst tegemoet zullen gaan treden.

Mensen zoals jij en ik. Mensen die het recht hebben waardig hun leven te leiden. Liefde en aandacht nodig hebben. En ook heel veel praktische hulp de komende periode.

Natuurlijk wil ik hulp bieden. Natuurlijk heb ik al gezocht naar plekken waar ik deze kan aanbieden. En natuurlijk snap ik dat er tijd nodig is om alle behoeften in kaart te brengen en de logistiek te organiseren.

En hoewel dit moment de knop van mijn ongeduld stevig wordt ingedrukt, weet ik ook dat mijn hulp in de juiste vorm, op het juiste moment op de juiste plek terecht zal komen. Tenminste als ik die intentie zet. En dat doe ik op dit moment. Met alle liefde die ik in me heb ❤️.