Midwinter rijkdom

Pikkedonker was het, daar bij het klaphek als toegangspoort tot het bij daglicht zo vertrouwde natuurgebied. Hier zou het toch echt moeten zijn, de afgesproken plek. En toch, het enige wat ze ziet of hoort zijn weidsheid en wat verre dierengeluiden. Lichte spanning maakt zich van haar meester. Dan valt haar blik op een kan, naast het hek. Een briefje vindt zij. Met een vraag ‘waar(in) heb jij afgelopen jaar licht mogen ontvangen?’.

Haar gedachten gaan terug in de tijd, ploegend door de modder. Even vervloekt zij haar onpraktische aard: waarom niet even haar cowboyboots verruild voor stevige wandelschoenen? Dan glijdt ze uit, de takken waarin ze zich probeert vast te grijpen krassen pijnlijk over haar handen. Ze kijkt vooruit en ziet licht. Daar zal het zijn. Luttele minuten nog en ze wordt liefdevol welkom geheten door een stralende vrouw in een cirkel van takken waarin een warm vuur brandt.

Haar hart maakt een sprongetje. Gevoelens van dankbaarheid en verwondering maken zich van haar meester. Ze kijkt in de verte, in het vuur, wisselt woorden uit, en probeert op afstand de overvloed die zij voelt te delen.

Waarna zij de terugtocht weer aanvangt, licht en voldaan. Wat is het leven mooi. Duizendmaal dank voor dit prachtige midwinterritueel Rinny van der Meer!